Benvidos ó web blog de Andrés Rozados Lorenzo, alumno da facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación ( estudando, ou intentándoo , Publicidade e Relacións Públicas) en Pontevedra. Neste blog quero expresar a miña opinión con total sinceridade e liberdade sobre temas de onte, de hoxe e de mañá. Ofrecervos todas aquelas pequenas cousas que nos alegran, e tamén entristecen, na nosa vida.
A ESTREA ESTÁ PREVISTA PARA MEDIADOS DE MAIOA curtametraxe Rosa dos ventos escrita e dirixida por Jairo Iglesias xa dispón de páxina web na dirección www.rosadosventos.es con toda a información sobre a cinta. Ata o momento o director santiagués redactaba as vivencias do equipo a través dun diario de rodaxe que seguirá funcionando na web oficial. Nesta produción participou un impresionante reparto actoral coñecido no panorama audiovisual galego: Belén Constenla (no papel de Rosa), Miguel Borines, María Castro e Fernando Morán. A curta narra a unha historia de amor e soidade na costa da morte. “O marido de Rosa non está. Levouno o mar. A chegada á vila de Sara fará que Rosa se atope cara a cara co paso do tempo” en palabras do realizador.Comeza así a campaña de promoción que semana a semana irá desvelando os segredos da curta ata a estrea prevista para mediados de maio en Malpica, Coruña e Santiago de Compostela.A curtametraxe conta co apoio da Xunta de Galicia, producida por produccionesRETRATO e Mr.Misto Films e coa colaboración do Concello de Malpica, PousadaSon, Recreativos Ogeppik, Dobleclic.info, Gadisa e Alcomte Galicia.
A ESTREA ESTÁ PREVISTA PARA MEDIADOS DE MAIOA curtametraxe Rosa dos ventos escrita e dirixida por Jairo Iglesias xa dispón de páxina web na dirección www.rosadosventos.es con toda a información sobre a cinta. Ata o momento o director santiagués redactaba as vivencias do equipo a través dun diario de rodaxe que seguirá funcionando na web oficial. Nesta produción participou un impresionante reparto actoral coñecido no panorama audiovisual galego: Belén Constenla (no papel de Rosa), Miguel Borines, María Castro e Fernando Morán. A curta narra a unha historia de amor e soidade na costa da morte. “O marido de Rosa non está. Levouno o mar. A chegada á vila de Sara fará que Rosa se atope cara a cara co paso do tempo” en palabras do realizador.Comeza así a campaña de promoción que semana a semana irá desvelando os segredos da curta ata a estrea prevista para mediados de maio en Malpica, Coruña e Santiago de Compostela.A curtametraxe conta co apoio da Xunta de Galicia, producida por produccionesRETRATO e Mr.Misto Films e coa colaboración do Concello de Malpica, PousadaSon, Recreativos Ogeppik, Dobleclic.info, Gadisa e Alcomte Galicia.
Este mércores estréase ás 13.00hCicatrices, a segunda curtametraxe do realizador santiagués Jairo Iglesias. O acto celebrarase na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación do campus de A Xunqueira en Pontevedra, onde despois da proxección da curtametraxe realizarase unha charla-coloquio á que acudirán Jairo Iglesias (director), Sara Horta (axudante de dirección e coprodutora xunto a Iglesias), Andrés Rozados (encargado de publicidade e relacións públicas) e Estíbaliz Veiga, unha das actrices protagonistas. Os asistentes terán a oportunidade de disipar tódalas súas dúbidas, de coñecer como foi a realización da curtametraxe e cales son os proxectos que Jairo Iglesias está a argallar.Trala realización da súa primeira curta titulada Retrato, Iglesias presenta en Pontevedra a súa segunda obra: Cicatrices. Rodada na Coruña en febreiro deste año, conta cun reparto de auténtico luxo con actrices da talla de Isabel Blanco (que continúa coa promoción de `1 franco, 14 pesetas´), Estíbaliz Veiga (que xa participou na primeira curta do santiagués) e Xabier Deive (que vén de finalizar a rodaxe con Carmen Maura de ‘El menor de los males’).Elena (Isabel Blanco) foi unha muller maltratada polo seu marido. Mar (Estíbaliz Veiga) saíu adiante exercendo a prostitución. El (Xabier Deive) é un ex alcohólico. Cicatrices fala sobre a violencia de xénero a partir da vida de tres persoas que tratan de superar o seu pasado a través de terapias de grupo.A finais de 2005, Iglesias e Horta crearon produccionesRETRATO. Esta produtora aposta pola xente nova, moitos deles estudantes na Escola de Imaxe e Son de A Coruña, e tamén xente con experiencia como Andrés Victorero (director de fotografía) e Ruth Casado (Dirección de arte). Trala rodaxe de Cicatrices, atópase embarcada nun novo proxecto titulado Rosa dos ventos. Esta cinta (en proceso de postprodución) trata a historia de Rosa, viúva porque ao seu marido Andrés levouno o mar.Cicatrices ten unha duración de 15 minutos e foi rodada en vídeo de alta definición, producido por produccionesRETRATO en coprodución con Formatoriginal e coa colaboración de PousadaSon, Dobleclic, e Hoteles Zenit. Coa estrea da súa segunda curta, Iglesias comparte o sétimo arte cos pontevedreses.
Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.
Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.
"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".
Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.
Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.
"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".
Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.
Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.
"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".
Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.
Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.
"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".
Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.
Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.
"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".
O próximo sábado 30 a partir das 22 horas no colexio A Salle poderase ver por primeira vez CICATRICES, a segunda curtametraxe de Jairo Iglesias, rodada en A Coruña en febreiro deste ano.
O reparto está composto por Isabel Blanco (que continúa a promocionar ‘1 franco 14 pesetas’), Xabi Deive (que vén de finalizar a rodaxe con Carmen Maura de ‘El menor de los males’) e Estíbaliz Veiga (embarcada no novo proxecto de Dygra ‘Os mortos van deprisa’).
A estrea, libre e aberta ao público en xeral, está patrocinada por produccionesRETRATO, empresa de Sara Horta e Iglesias, A Salle, Alcomte Galicia e Acotés. A curtametraxe trata sobre a violencia de xénero a través de tres terapias de grupo diferentes onde os protagonistas intentan superar o seu pasado. Ten unha duración de 15 minutos e foi rodada en vídeo de alta definición, producida por produccionesRETRATO en coprodución con Formatoriginal e coa colaboración de PousadaSon, Dobleclic, e Hoteles Zenit.
O luns 4 de setembro na vila de Malpica de Bergantiños comezará a rodaxe da nova curta do realizador santiagués Jairo Iglesias.Belén Constenla protagoniza xunto a Miguel Borines, María Castro e Fernando Morán unha historia de amor e soidade na costa da morte. ‘Ó marido de Rosa levouno o mar fai tempo e intenta vivir dos recordos, pero descobre que non son suficientes para calmar o baleiro de tantos anos de soidade’ en palabras do director.Supón a primeira curta en galego do realizador santiagués ‘porque esta historia non tería sentido noutra lingua, é unha historia galega, próxima e real’.A curta conta co apoio da Xunta de Galicia, producida por produccionesRETRATO e coproducida por Formatoriginal. Tamén contan coa colaboración do Concello de Malpica, PousadaSon e Dobleclic.info.Na páxina web www.rosadosventos.es pódese ler un diario de rodaxe do director mentres está sendo deseñada outra páxina web especial para a promoción.Tamar Novas foi o director de cásting da curta, facendo un traballo espléndido, e o equipo que traballou con Iglesias nos seus anteriores traballos mantense practicamente igual. A curta terá unha duración aproximada de 17 minutos e gravarase en Alta Definición.
INFORMACIÓN DE PRODUCIÓN
DURACIÓN APROXIMADA17 minutos.
FORMATO DE GRAVACIÓNALTA DEFINICIÓN
LOCALIZACIÓNSMALPICA DE BERGANTIÑOS ( A CORUÑA)
RODAXESETE DÍAS
SINOPSE
O marido de Rosa non volverá. Levouno o mar.Ela busca consolo nos recordos pero descobre que non son suficientes para calmar o baleiro de tantos anos de soidade.
Edward D. Wood Jr... Máis coñecido coma Ed Wood, foi un director de cine do máis peculiar e apaixoado. Quizais non tiña os medios, o equipo, os actores, as millores técnicas, pero a súa ilusión superaba con creces o seu talento. Era capaz de realizar máis de trinta esceas nunha soa noite. Dicir corten sen pestanexar quedara como quedara ó final, para el o importante era acaba-la película canto antes...
Foi un grande amigo do millor Drácula de tódolos tempos: Bela Lugosi, actor que interpretou en tres das súas películas (a terceira foi rematada por un dobre) o papel protagonista. Buscou actores entre os seus amigos, outros lle eran asignados polas produtoras (cousa que el detestaba). A súa primeira moza interpretou tamén outros dous papeis nas súas dúas primeiras películas: Glen or Glenda e A noiva do monstruo (título que lle foi cambiado pola súa produtora, xa que el quería títula-la película A noiva do átomo).
Tan só tiven a oportunidade de ve-la súa primeira película, Glen o Glenda, e pódovos dicir que é mala, pero non tanto como poidades imaxinar... Os curiosos fundidos de Bela cunha estampida, os lóstregos no meio do filme... Aconsévollos que vexades a película de Tim Burton protagonizada por Johnny Depp titulada Ed Wood, porque enteredes perfectamente como era a paixón do director, como realizaba as películas... Aprenderedes como é o amor ó cine.
A cinta que conta cos coñecidos actores galegos Isabel Branco, Xavier Deive e Estíbaliz Veiga conta a historia de tres persoas que tentan supera-lo seu pasado en terapias de grupo.
Producciones Retrato, produtora de Iglesias e Sara Horta ten previsto estrear a finais de Xuño en A Coruña, onde se rodou a curtametraxe a mediados de febreiro. Despois da súa estrea oficial, teñen previsto proxectala tamén a Santiago de Compostela, Pontevedra, Lugo e Ourense, así como participar en distintos festivais, mostras de curtas e coloquios sobre o mesmo.
Cicatrices ten unha duración de 12 minutos, e foi gravado en Alta definición o inverno pasado. Está coproducido por Formatoriginal e conta coa colaboración de Hoteles Zenit.
FICHA ARTÍSTICA
ELENAISABEL BLANCO
ELXABIER DEIVE
MARESTÍBALIZ VEIGA
FICHA TÉCNICA
Producciones RETRATO PRESENTA
EN COPRODUCCIÓN CON FORMATORIGINALE COA COLABORACIÓN DE HOTELES ZENNIT
Elena foi unha muller maltratada polo seu marido. Mar saíu adiante exercendo a prostitución. El é un ex alcohólico. Tres pasados que superar en terapias de grupo.
Esta fermosa muller que vedes na imaxe, é Susanne Christian, actriz dalgunhas películas alemanas. En 1957, coñeceu a Stanley Kubrick, durante a rodaxe de Senderos de gloria. Casaron o ano seguinte. Este fotograma, mostra o que para min (na miña escasa sabedoría de cinema) é unha das millores escenas da gran pantalla.
Esta xove alemana atópase rodeada de soldados que se mofan dela... Cando empeza a cantar unha dulce canción en alemán, os soldados van quedando abraiados co tema, e calan estupefactos, centrando a súa mirada cara a rapaza... Un soldado comeza a tararear a melodía da canción. Todos lle seguen. Deste xeito, mostráse como a dulzura e a melancolía poden superar á intolerancia e a brutalidade humana que, ás veces, aparece sen avisar..
Tres xoves galegos están aburridos sen saber que facer. A principal opción barallada é ir ó cine. Pero esa elección, supón tamén discusión. Que queredes ver? A cuña comeza respostando a esa pregunta. Cada un dos tres amigos ten un xénero cinematográfico preferido. Andrés gusta das películas románticas, e con certa melancolía suxire unha longametraxe deste tipo. David non quere saber nada das películas de amor, e responde, de xeito taxante e descartando por completo a alternativa de Andrés, unha película de terror, que a maioría dos espectadores catalogan con asiduidade con esta expresión: “unha de medo” . Arianne está totalmente indecisa, non sabe que quere ver, pero, entón, para frear os seus amigos, e tratar de dar unha solución a discusión, ademais de para querer captar de atención deles e que tamén a ela a teñan en conta, di, dun modo dubitativo: “Un musical?”. Con esta cuña damos a resposta a todo que a xente quere ver: Cinemas da Lúa.
Todos temos un camiño que percorrer... Unha longa milla verde. Un camiño no que deixaremos a grandes amigos, ou eles nos deixarán a nós... Unha distancia efímera, pero difícir de andar. Un chan cheo de baches e buratos que nos obstaculizarán nas nosas metas.
Cando estemos, nas nosas gaiolas, pechados, sen ningunha saída, soamente cos nosos pensamentos... Entón saberemos como saír dalí para camiñar a eito na milla. Sen presa pero sen pausa. A modiño, pisando no solo coitados. Sen apresurarse. A dozura con que cada un dos teus pés pouse o chan fará que a distancia se che faga máis placentera, menos sórdida... Paseniño. Un longo paso, e logo outro curto. Dous pasos seguidos e logo un fin o que hai que chegar...
Estará alguén esperando ó final do camiño? Se cadra deberiamos pensar naqueles que si estan agardando por nós durante o traxecto. Apoiarnos neles, querélos, amálos
... Buscar os nosos Mr. Jingles... e tamén compartilo. Talvez, cheguemos a Vilarato, e, senón, facer que a nosa milla verde se pareza a Vilarato o máis posible.
Non sei o que pensades todos vós, pero eu creo que a cerimonia de entrega dos Óscar xa non é o que era... Como vai ser favorita Brokeback Mountain? Algún de vós a viu? Sinceramente, non perdades o tempo... A película no canto de tratar a dura vida dos vaqueiros, trata do suposto "amor" entre dous deles, e máis que parecer un filme romántico, parece un anuncio de Marlboro... Boeno, polo menos a fotografía é boa, diso non se pode un queixar...
Como podedes ver na parte superior do blogue, hai unha enquisa para que elixades a vosa película favorita (dentro das candidatas) para optar ó galardón coma millor película, todo por cortesía de interrogantes.com... O único voto existente é o meu... Aínda que non a vin enteira, Munich parece ser a millor película das nominadas, aínda que trala polémica servida pola descrición que Spielberg fixo dos acontecementos, é pouco probable que esta peli leve o premio... Vós opinade, digan cal é a preferida...
Tres semanas con agovio, tensión permanente, angustia, soidade, nervios... É horrible, se total non serven para nada... A maioría das cousas que "estudei" non as lembro... Nin un lixeiro recordo... E deixánnos tres días de descanso coma se iso fose a hostia... Menos mal que agora podo tomar a vida con relax e con calma... Ó menos hoxe sen estudar, aprendín o inimaxinable, ó ver a película O acorazado Potempkin... Recoñezo que é un pouco pesada, ó non ter os oídos acostumados a que non se ouva nengunha voz... Pero as impactantes imaxes misturadas coa lograda música fan deste feito histórico (demasiado esquecido) unha obra maestra... Pensar que nun día aprendes máis que nunha semana é alentador... pero tamén desconcertante...
Antes de comezar, teño que agradecer a Jairo, que me concedese o seu tempo a contestar as numerosas preguntas que lle fixen... Esta entrevista vén o caso para un traballo no que teño postas moitas esperanzas de Producción Publicitaria nos Medios Impresos. É un catálogo de productos de Cinemas da Lúa, aínda que eu centreino máis coma unha revista informativa...
Aí vos vai, desfrutade dun galáctico do cine:
Entrevista a Jairo Iglesias Martínez. Director de cine.
Jairo Iglesias é unha das grandes promesas do cinema galego. Ten nada máis e nada menos que 19 anos. Dende os 13, coa súa primeira cámara de vídeo, comeza a sentirse atraído polo mundo da imaxe e do cinema. É un grande admirador de Alejandro Amenábar, e considera a película Tesis, foco da súa inspiración. Ós 18 anos matricúlase na Escola de Imaxe e Son da cidade de A Coruña, e en 2005, é director de dúas Retrato, rodada en castelán, pero cun reparto galego envidiable, con Tamar Novas (Goya a mellor actor revelación), Sara Casasnovas, María Castro e César Goldi entre outros. Esta curtametraxe estreámola en Cinemas da Lúa, os días 14 e 16 de Febreiro ás 22.00 h. O director ten novos proxectos ilusionantes, e que esperemos, cheguen a ser tan exitosos ou máis, do que foron os anteriores (aínda que máis é difícil). Ademáis, é amigo meu, é coñézoo dende que ten catro aniños. Dá gusto ver como un amigo da infancia está a colleitar semellantes éxitos.
A- Antes de nada Jairo quería darte as grazas por concederlle esta entrevista a Cinemas da Lúa. É un pracer poder contar coas túas palabras nas nosas páxinas. A- Primeiro de todo, fálenos das súas primeiras andanzas no mundo da cámara... Como e cando ocorreron? J- Pois a verdade hai que remontarse moitos anos atrás cando collin unha cámara por primeira vez, debía de ter calculo eu uns cinco anos e pedíalle a cámara nas vacacións en Ribeira ós meus pais e grababa o cú da miña tía e cousas así. Xa falando máis en serio, meu pai nos regalou unha cámara no ano 98 por reyes e intereseime para ver como funcionaba... A- É vostede admirador de Amenábar, e Tamar Novas traballou con el na oscarizada película Mar Adentro... Que detalles lle puido contar Tamar sobre o director? Podería dicir que é o seu modelo a seguir? Hai outros directores que lle gusten persoalmente? J- Sí, a verdade eu lle debo moito a Alejandro, xa que foi gracias a el polo que eu me interesei neste mundo, e quizás a razón pola que agora estou disfrutando facendo o que máis me gusta. Creo quesí que é o meu modelo a seguir, xa que me interesa moitísimo o seu cine. Eu creo que traballar con Tamar foi un luxo. Teño sorte porque é amigo meu tamén, e incluso fumos a ver Mar Adentro xuntos ó cine e me ía comentando cousiñas da película. Cando comezas a ver cine ves directores que te chaman moito a atención. No meu caso e influenciado por Amenabar destaco a Alfred Hitchcock, o gran maestro; aínda que tamén me gusta xente como Shyamalan ou algúns clásicos coma Lubitchz. Españois destacaría a Benito Zambrano, Berlanga, FF Gomez ou Fernando León de Aranoa. A- Antes de ser director, realizou vostede outros traballos coma operador de cámara, edición. Fálenos do que supuxeron estas experiencias na súa traxectoria... J- Eu creo que a escola de imaxe marcou un antes e un despois na miña vida. Antes dedicábame a facer os meus traballos en vídeo, pero cando coñeces xente igual ca ti, interesada no mundo pódense facer cousas moi boas. Eu estudio imaxe de feito e fun operador de cámara en moitos documentais e curtas, e aparte da práctica que colles e do aprendizaxe, sirve para ver como traballan outros realizadores nas mesmas condicións ca ti, ou serve para ver a curta dende outro punto. A min gústame moito coller a cámara e creo que á hora de facer as túas propias produccións serve de moito porque coñeces mellor as distintas posibilidades da cámara ou dos operadores, e incluso á hora da planificación do guión técnico. A- Agora adentrémonos no mundo de Retrato... Cal foi o motivo que lle inspirou a realizar esta curtametraxe? J- Eu penso que ó principio era máis o rodar o meu primeiro corto que outra cousa. A historia non me chamaba moito ó principio, ata que fun desarrollando un guión máis estable e serio. Despois o de rodar o primeiro corto era unha anédota e primaba a historia que queríamos transmitir. A- Cal sería a mensaxe que tratar de enviar os espectadores? J- Retrato quere dicir carpe diem...retrato quere intentar ver que moitas veces perdemos o tempo por culpa do medo a decidirnos. Eu creo que hai que disfrutar dos segundos que nos regalan, que máis adiante xa haberá tempo de chorar por eles. A- Con que medios contou para levar a cabo a curtametraxe? Cal era o presuposto establecido? J- Pois o presuposto éramos nós mesmos, xa que non tiñamos ningunha productora detrás. Conseguimos equipos gracias á Escola de Imaxe e Son da Coruña. Tamén aproveito para darlle ás gracias ó director de foto, Andrés Victorero, xa que foi el mesmo quen prestou todo o material e iluminación, e a Yago de sonido que fixo o propio. Entre o que tiñamos todos logramos tirar do carro. A- Como maquinou a idea da curtametraxe? Foi algo impulsivo ou máis ben foi pulido ata sacar a idea definitiva? J- A idea principal mantívose dende o principio. Retrato nace un día que estaba eu a estudar nuha biblioteca; había un señor un tanto estrano ó meu lado...e a miña cabeza empezou a inventar unha conversa entre os dous. A partir de ahí creei a demais historia, todo-los personaxes, a mensaxe... Aínda así a fase de escribir o guión non rematou ata poucas semanas antes de rodar, xa que fun introducindo cambios ata o final. De feito, agora que vexo faios do guión, pero xa non se pode facer nada, tírome dos cabelos...pero eu creo que son cousas que sirven para mellorar. A- Como foi a preparación dos actores? Enfádase moito cando as cousas non saen coma un quere? J- Pois eu tiven a sorte de traballar cun reparto de luxo e que non me fixo enfadar absolutamente nada. Cando traballas con actores profesionais é moi doado rodar cada unha das escenas porque entenden o que buscas á perfección. Sergio Suárez, o rapaz pequeno, non é profesional pero incluso con el fixo as cousas perfectas dende o principio. Tiña un diálogo coa súa suposta nai que a mi me sorprendeu, porque o fixo tal e como o tiña eu na cabeza cando escribía o guión. A- Supoño que cun reparto desta índole foi doado facer a curtametraxe... J- Moi doado, como xa dixen antes. E dende aquí lles estou moi agradecido. A- Que pensas do cinema galego? Está en expansión ou en decadencia? Que considera vostede realmente cinema galego? J- O cinema galego eu creo que está un pouco estancado. Facer cine é moi caro, e EEUU está copando a cartelera polo que é moi difícil facerse un oco. Penso tamén que non se dan moitas oportunidades por medo a non rentabilizar e iso fai que non avancemos. Eu creo que o cinema galego é o que está feito por galegos, a pesar do idioma. Moitas veces se escolle un idioma ou outro dependendo da historia, do lugar...de moitos factores que moitas veces favorecen á propia historia.Non creo que sexa unha decisión de ser máis galeguista ou menos. A- Cinemas da Lúa aposta pola curtametraxe, realizando un pase semanal polo módico prezo de 1 €... Que opina do panorama actual das curtametraxes? J- Hai xente moi boa. As curtas poden ser unha carta de presentación moitas veces para productores, para que crean en ti...pero eu creo que é moito máis. X.L.Cuerda di que ‘para que contar en dúas horas unha historia que se pode contar en dez minutos’ e eu creo que ten razón. Hai historias que en longametraxe non funcionarían igual que funcionan en curtas. Se tivera que elixir os meus directores favoritos de curtas serían Iván Sáinz-Pardo e Oskar Santos. Galegos destacaría a Alberto Ponte e Alex Sampaio. A- Por último, e reiterando os nosos agradecementos, fálenos dos seus próximos proxectos... Como van encamiñados, que temática perseguen... J- Pois por sorte, algunha xente do equipo fixemos unha especie de productora para levar a cabo os nosos próximos proxectos, e así como grupo loitar para que salgan adiante, producciones RETRATO. E a verdade é que moi ben, en febreiro rodaremos o que será a miña segunda curta ‘CICATRICES’, unha curta de tema social pois xira entorno a tres terapias de grupo: ex maltratadas, ex prostitutas e ex alcohólicos. En setembro grabaremos un proxecto máis coidado e esperemos que con presuposto, que creo que se chamará ‘A ROSA DOS VENTOS’ que contará a historia dunha viuda na costa da morte, falará do mar e da soidade. É casualidade porque se acaba de estrenar unha serie de temática similiar na TVG, pero por sorte eu xa teño o guión escrito dende fai tempo e polo menos non me poderán dicir que o copie.
Moitas grazas pola entrevista Andrés, e xa sabes que estou aquí para o que precises. Un saúdo. Moitísimas grazas por concedernos esta entrevista. Esperamos que Retrato sexa un de moitos exitazos. Unha aperta Jairo. E Noraboa. Entrevista de: Andrés Rozados Lorenzo
Este venres tivemos a posibilidade de acudir á estrea de Retrato, a última curtametraxe do director santiagués Jairo Iglesias. É moi ilusionante pensar que un amigo ó que coñeces dende que tiña 3 anos sexa capaz de facer estas marabillas...
A estrea realizouse no Centro de Arte Galego Contemporáneo, o venres 16 ás 22.15 da noite... Jairo explicou que, despois de tanto tempo agardando, podía estrear esta curta que fixera con tanta ilusión... Unha historia de amor, na que realmente comprendemos que hai que aproveita-lo tempo, que só se vive unha vez, que hai que disfrutar das cousas bonitas da vida... Cun reparto con ganador dun Goya Tamar Novas, e tamén, Sara Casasnovas, María Castro e Sergio Suárez...
Por outra banda, Jairo quixo adicar esta curtametraxe a un dos seus millores amigos, que por desgracia, foinos roubado hai cinco meses... Óscar Muiño volveu a ser recordado por todos, nun, segundo dixo o director: "...Este cortometraje no tiene nada que ver con él, pero es un pequeño homenaje que le rindo..." Sen dúbida, unha curtametraxe excepcional que espero que sexa posible voltala a ver en máis salas de Galicia, e ogallá, de España...
NORABOA JAIRO, SEGUE ASÍ QUE HAS DE CHEGAR LONXE...
Imaxínanse uns policías que non pidan DNIS, nin vaian a comer de balde ós bares, nin persigan gamberros por semellar seren posuídores de marihuana ou outras drogas que sexan duras? Pois isto lle sucede ós nosos köps... Estes madeiros suecos son un grupiño de coleguillas acostumados á tranquila vida da pequena cidade na que están. Pois ese é o verdadeiro problema: que non hai crimes nin delictos... que todo é tan tranquilo, que eles acaban por ser inúteis... Entre eles, destaca Jacob (interpretado por Fares Fares), un home separado ó coidado dunha filla e acostumado ós fracasos sentimentais coas súas citas a cegas... Por outra parte están Lasse y Agneta (interpretados por Göran Ragnerstam e Sissela Kyle respectivamente), un matrimonio adicado á seguridade da vila dende a maioría da idade. E o outro integrante do corpo de policía desta vila é Benny (Torkel Petersson), un policía obsesionado coas películas de acción americanas e ansioso por converterse nun heroe e preparado para todo...
Ademais deles, está Hakan (encargado da comisaría, interpretado por Erik Ahrnbom) e o seu can, experto en colocarse a dúas patas coma os coellos... A falta de delincuencia na cidade, impide que a comisaría pode continuar aberta e iníciase a plantexar un suposto cerre para reducir impostos... Que farán os madeiros pola súa querida comisaría?
Xa un pouco cansadiño dos remakes... Todos acaban vendo a película americana... E, se a xaponesa deixa o seu que desexar, non me quero nin imaxinar coma será a americana... Moito efecto especial, moita carallada, pero ó final rouban ideas, argumentos e ilusións...
Pois eu penso falar da película xaponesa, que por outra parte é a que vin. A historia fala dunha muller que o pasou moi mal durante a súa infancia... A súa nai era moi egoísta, e non pensaba máis que en si mesma... Descoidaba da súa filla e nunca a ía buscar á gardería... Agora coa súa filla, ela non quere que pase o mesmo... Tras divorciarse do seu marido, a muller goza da compañía da súa filla Ikuko, unha mociña de tan só 6 aniños. Múdanse cara outra casa, aparentemente en bo estado... De súpeto, descobren unha goteira, que se expande de maneira sospeitosa por toda a casa... Por outra banda, a nai, preocupada por atopar traballo e pola disputa co seu marido pola custodia da nena, Ikuko queda esquecida en certa medida pola nai, e comeza a ter amizade cunha nena misteriosa... Mentres, a goteira séguese expandendo... Unha carteira vermella aparece no tellado do edificio novo onde elas viven... despois aparece no cubo de basura... logo volve a aparecer no tellado... Despois tena Ikuko no seu ombreiro.... De quen é esa carteira? Que pasa coa goteira?...
O meu parecer, a película faise un pouco lenta, xa que non transcorre nada de interese durante os primeiros corenta minutos, a acción comeza máis tarde... A música está moi lograda para suscitar tensión, e levas un par de sustos considerables, pero... Isto non é terror, nin moito menos... Realizada polo escritor Suzuki e o guionista Hiroshi entre outros, creadores entre outras de películas coma The Ring, A maldición e Chamada Perdida... Case todas cos seus respectivos remakes americanos, por desgraza, o que fai que os que vaian ó cine vexan un producto copia, en vez de o orixinal... De todas maneiras, o máximo expoñente deste xénero, vai ser moi difícil de superar... The Ring foi unha película galadornada entre outros, no festival de Sitges polo mellor director... Pero, sinceiramente, este xénero de misterio poderíase dicir, é innovador, pero os argumentos carecen, en moitas ocasións, de solidez. Cando ves outra película deste estilo, tes a sensación de habela visto... E iso frustra moito, a verdade...
Esta é a película pioneira de terror que provocou unha nova corrente no cine sanquinolento e de matanzas denominado tecnicamente "splatter films". Realizada polo director George Romero no ano 1968, esta película trata dun exército de mortos que resucitan á vida debido a unha radiación que fai que se lles active o cerebro. Barbara (Judith O´Dea) e o seu irmán Johnny (Rusell Streiner) diríxense cara un camposanto dunha pequena localidade de Pennsylvania, logo de viaxar moitas horas para chegar ata alí. Vánlle colocar unha coroa o seu padrastro, xa que tódolos anos desaparecía por motivos descoñecidos. De súpeto, aparece un ser que ataca a Barbara. O seu irmán para defendela, abalánzase sobre el, pero este é superior en forza a Johnny, que cae contra unha lápida. Barbara logra escapar, refuxíandose no seu coche e logo correndo ata unha casa cercana. Na casa atópase con Ben (Duan Jones), un home que xa loitara contra estas criaturas e coñecía algúns dos seus puntos febles (coma por exemplo, o lume). Atrinchéranse na casa, clavando madeiras nas portas e ventás... Máis tarde descubren que non están sós. No sótano estaban agachados unha parella (Tom e Judy interpretados por Keith Wayne y Judith Ridley) e a familia Cooper.
Tras conseguir contactar co mundo a través da radio e da televisión, os integrantes da casa buscan alternativas para poder escapar, ou ben refuxiarse de forma segura ata que os rescaten... Escaparán? Quedaránse na casa para que os vaia rescatar? Morirán?...
Creo que esta película é un clásico do cine de terror, e é obrigatorio vela, xa que, deste xeito, entendémola base das outras películas... Aínda que non sexa unha película de calidade, pero o argumento e a dinámica da acción é novedosa na época, e trata de dárlle un sentido e un punto de vista distinto ó cinema.
Cun reparto incríble e de luxo, estreouse xa hai un mes nas nosas carteleras, a película de Manuel Gómez Pereira, Reinas. Basada principalmente na actual nova norma impulsada polo goberno do PSOE de permiso de matrimonio ós homosexuais, Gómez Pereira, céntrase neste caso, no sexo masculino. Tres parellas están a piques de contraer nupcias o mesmo día (o cal sería o día das primeiras vodas gays en España). Entre elas tres non hai aparente relazón, pero en realidade o que cobra especial importancia na película son as nais. Nuria (Verónica Forqué) é unha muller ninfónama que non pode controlar os seus instintos e o seu fillo está traballando en Bruselas. Magda (Carmen Maura) é a dona dun hotel-restaurante onde se celebrarán os banquetes nupciais. Reyes (Marisa Paredes) é unha actriz e o seu fillo namórase do fillo do xardineiro de toda a vida. Ademais do amor entre os fillos, xorde unha intensa atracción entre os pais... Ofelia (Bettiana Blum) vén de Arxentina, supostamente só para asistir á voda do seu fillo, aínda que despois parece que non quere regresar a Arxentina, xa que vendeu a súa casa e os seus negocios alí...
A partir destes personaxes xorden diversas e moi desafortunadas aventuras... Nuria non pode evitar os seus instintos e acaba bicando a quen non debería, Ofelia "perde" a súa cadela e non sabe como vivir sen ela... Magda ten un problema cos seus traballadores e perigra o banquete nupcial... Multitude de desaventuras, por dicilo dalgunha maneira, todo nun ambiente snob e de luxo: nos millores hoteis, apartamentos e lugares da capital. Como acabarán as vodas?
A continuación, logo de ofrecervos a versión de Sweet Home Alabama da película 8 millas, trocada polo protagonista Eminem por I live at home in a trailer, colócovos un enlace para adentrarvos no mundo das battles ou batallas de rap; unha especie de regueifa estadounidense. Bunny Rabbit(Eminem) é o protagonista da película. Traballa nunha fábrica de chapado, están a face-la cola para espera-la súa comida, que teñen que apresurarse a comer en menos de trinta minutos antes de voltar ó traballo. Enfrente o camión de reparto da comida, dous empregados comezan a batirse, e logo por medio, aparece B-Rabbit... Esto é o que resulta
Gary Jonhston é unha estrella que ten un espectáculo en Broadway... Tras unha actuación titulada Lease (O tema principal da canción é Todos teñen SIDA), o actor recibe a visita de Spottswoode... Resulta ser o xefe do comando de operacións internacionais máis importante dos EEUU: Team America, a policía do mundo. Despois da perda dun dos seus colaboradores nunha operación en París (onde destrúen entre outros, a Torre Eiffel, o Arco de Constantino, o museo do Louvre e Notré Dâme), o equipo precisa de Gary para que se infiltre como espía nun comando terrorista, e averiguar onde se van a realiza-los próximos ataques... Logo dunha misión en Exipto, onde Gary é perfectamente caracterizado coma árabe, consiguen derrocar os plans terroristas. Mentres tanto, xorde o amor entre unha das integrantes do grupo (Lisa) e Gary, logo de que Lisa perdera o seu mozo na misión de París.
Pero non todo estaba solucionado... Parece ser que os terroristas tiñan un suministro fiable de armas de destrucción masiva... Quen era o suministrador? Pois nin máis, nin menos que Kim Jong Il, presidente da República de Corea do Norte. Tras un ataque terrorista en Panamá, no que morren centos de persoas, Team America é fortemente criticado por toda a opinión pública, ademáis de por personaxes coma Michael Moore (o cal acaba volando a base da forza policial), e organización coma o Gremio de Actores Ianquis, entre eles: Alec Baldwin, Danny Glover, Helen Hunt, Susan Sarandon, Tim Robbins...
O ordenador do Team America (INTELIXENCIA) enviounos hacia Corea do Norte, logo de procesar multitude de datos e interceptar chamadas terroristas... O Team America, logo do desahucio e rechazo de Gary, diríxise a súa nova misión, aínda que as forzas de Corea do Norte pilláronos, como quen di, en pelotas... Despois de ser raptados... Coma rematará esta historia? Recomendo esta película para todos aqueles que teñan un bo sentido do humor e saiban como está o mundo e as relacións internacionais na actualidade, xa que, a película, se peca dalgo, é de sinceridade...
Lisa é unha estudante que decidiu desplazarse a Londres para continuar coa súa carreira universitaria, para relaxarse un pouco. Nun concerto de Black Rebel Motorcycle coñece a Matt, o cal namórase perdamente dela. Xorde o amor e ó longo do filme vemos como transcorre a sua relazón, e a medida que pasa o tempo escoitamos cancións de diferentes grupos, aos que os protagonistas asisten. Grupos como The Von Bondies, Elbow, Primal Scream, The Dandy Warhols, Super Furry Animals, Franz Ferdinand e Michael Nyman. Mentres soan nove cancións de todos estes intérpretes, os protagonistas pratican o acto sexual, con xeito cómico, xa que o realizano en ocasións, ao ritmo da canción. Ao chegar as festas do Nadal, Lisa ten que tornar ao seu lar, e a relazón acábase de forma tráxica.
Entre algunhas curiosidades do filme podemos destacar que foi rodada sen guión, foi filmada con cámaras de vídeo dixitais sen iluminación extra. A actriz protagonista, Margo Stilley, era debutante e foi descuberta vai escasos meses nunha academia de extras e modelos. O actor que comparte protagonismo con ela é Kieran O'Brian. Ademáis,recibiu o premio no festival de San Sebastián á mellor fotografía, dirixida por Marcel Zyskind.
No filme dáse renda solta ós desexos sexuais dos protagonistas( en pantalla durante todo o filme, o resto de actores son figurantes simplesmente). Co curioso formato de empregar cancións coma sinal de que a parella vai manter unha relación sexual, o seu director, Michal Winterbottom, relata unha fermosa historia de amor.
A polémica que este filme causou é brutal, pero eu non creo que se trate de pornografia, senón dun filme erótico, e un tanto estrano, que ao público ou entusiasma ou desespera. Para isto, non hai termo meio.
Esta curiosa versión de Sweet Home Alabama está cantada polo rapeiro Eminem na súa película 8 Millas. O protagonista é un vagamundo de Detroit que traballa nunha planta de chapado e non ten cartos algún para sobrevivir. Trala ruptura coa súa moza, regresa o código 810 coa súa nai, que vive nunha caravana. Co seu colega Future, compón esta canción.
"Fai que o vento sempre sopre nas túas costas e que o sol brille na túa faciana, e os ventos do destino levaránte a bailar coas estrelas". Esta traducción ó galego é a frase na que se resume a gran lección que George Jung levou da súa vida. "O diñeiro non o é todo", é tamén a lección final que puido aprender. Tras unha emboscada nos anos 70, este home permanece no correccional federal de Otisville, no cal cumpre condena ata o ano 2015. Un dos traficantes máis coñecidos e populares durante a década dos anos 60 e 70, comezou repartindo marihuana na costa oeste dos Estados Unidos e acabou sendo o maior distribuidor de cocaína, catro anos despois. Levou unha vida de traizón e culpa, na cal, quizais, non soubo elixir de forma adecuada á xente coa que tiña que estar. Mentres espera unha visita da súa filla, a cal considera o seu corazón, George Jung deléitanos coas súas aventuras na película Blow. En breves máis sobre este personaxe.
Frodo ía en busca dun anel, pero... que é o que leva inscrito ese anel? Pois nin máis nin menos que Coca-Cola. Arriscar a súa vida por unha Coca-Cola? Parece un pouco patético non? Máis patético é que esta multinacional se esté a aproveitar da fabulosa novela de Tolkien para promociona-lo seu refresco, un refresco coñecido e publicitado dabondo coma para ter aínda por riba que empregar este tipo de métodos. En fin, dámonos conta de que Frodo estaba a busca-lo anel para consegui-los puntos necesarios para que lle regalen o mp3 de Coca-Cola ou algo polo estilo, porque senón non ten moita explicación que a marca esté impresa no anel...
Este é unha das mellores curtametraxes da iniciativa de hai motivo. coa banda sonora de Víctor Manuel, coa canción do mesmo título de fondo, vemos como transcorren os feitos. Un longo corredor no que predomina a cor branca. Un chan azul. Vemos como mulleres van andando por el e péchanse nos seus cuartos. De súpeto, esas cinco mulleres que paseaban por aí se unen para baixar as escadas, mentres Victor Manuel continua cantando: ás desamparadas, humilladas...
Nun cuarto todo de branco, vemos unha cama tamén branca, e o corpo inmóbil dunha muller, vendada de pés a cabeza. As cinco mulleres comezan a sacárlle toda a súa vendaxe, e as imaxes son cada vez máis duras. Vemos moratóns, cardenais, cortes, hinchazóns... Anos e anos de maltrato e opresión reflexados e plasmados nun corpo...
Lisa é unha estudante que decidiu desplazarse a Londres para continuar coa súa carreira universitaria, para relaxarse un pouco. Nun concerto de Black Rebel Motorcycle coñece a Matt, o cal namórase perdamente dela. Xorde o amor e ó longo do filme vemos como transcorre a sua relazón, e a medida que pasa o tempo escoitamos cancións de diferentes grupos, aos que os protagonistas asisten. Grupos como The Von Bondies, Elbow, Primal Scream, The Dandy Warhols, Super Furry Animals, Franz Ferdinand e Michael Nyman. Mentres soan nove cancións de todos estes intérpretes, os protagonistas pratican o acto sexual, con xeito cómico, xa que o realizano en ocasións, ao ritmo da canción. Ao chegar as festas do Nadal, Lisa ten que tornar ao seu lar, e a relazón acábase de forma tráxica.
Entre algunhas curiosidades do filme podemos destacar que foi rodada sen guión, foi filmada con cámaras de vídeo dixitais sen iluminación extra. A actriz protagonista, Margo Stilley, era debutante e foi descuberta vai escasos meses nunha academia de extras e modelos. O actor que comparte protagonismo con ela é Kieran O'Brian. Ademáis,recibiu o premio no festival de San Sebastián á mellor fotografía, dirixida por Marcel Zyskind.
No filme dáse renda solta ós desexos sexuais dos protagonistas( en pantalla durante todo o filme, o resto de actores son figurantes simplesmente). Co curioso formato de empregar cancións coma sinal de que a parella vai manter unha relación sexual, o seu director, Michal Winterbottom, relata unha fermosa historia de amor.
A polémica que este filme causou é brutal, pero eu non creo que se trate de pornografia, senón dun filme erótico, e un tanto estrano, que ao público ou entusiasma ou desespera. Para isto, non hai termo meio.
Moolaadé é un filme atípico nas carteleras españolas. Para comezar, está dirixida por un director de máis de oitenta anos que pode ser coñecido polos grandes amantes do cine: o senegalés Ousmane Sembene. Este filme trata o terrorífico e actual ( por desgraza) tema da ablación, que consiste en extirpar o clítoris a aquelas mulleres de curta idade para as purificar e estar preparadas para o casamento, e que se desprendan da posibilidade de ter pracer.
Este filme, a diferenza da maioria, está rodado con actores que non son profesionais, pero o impacto do filme é a obxectividade e a frialdade coa que se trata o tema, mostrando a realidade tal e como é, sen nengún tipo de tapuxo. no filme, unha nai que sofreu a ablación cando tan só era unha cria, non está disposta a que a súa filla pase polo mesmo proceso. Moitas veces, esta operación é realizada en calquera lugar, coas menores medidas hixiénicas, sen nengún tipo de seguridade, polo cal, moitas nenas acaban morrendo desangadas.
A nai decide exercer a Moolaandé ( cuxo significado é protección), para que a súa filla non teña que ser-lle extirpado o seu clítoris. Á vez que á sua filla, defende a moitas outras nenas do povoado. O xefe da tribo torna de estudar de Europa, e contempla o caso que se lle presenta, tentando ter unha decisión, se seguir coa norma ( ten a presión da maioria do poboado) ou retira-la ( este novo grupo de persoas reivindican os dereitos da muller). A crua realidade é que ainda en mais de corenta paises se contínua practicando a ablación do clítoris. Este filme foi premiada no festival de Cannes, cunha mención especial do xurado, e ademais. é o primeiro filme africano que contén esceas de sexo explícito.
Moolaandé, estreo o dia 18 de marzo. Dirixida por Ousamane Sembene e protagonizada entre outros por Fatoumata Coulibaly e Maïmouna Hèlene Diarra.
Podemos atopar nas nosas salas de cine, o novo filme de Will Smith, a última comedia que realizou o actor norteamericano, titulado Hitch. Especialista en ligues. A historia desenvólvese na cidade estadounidense por excelencia, Nova Iorque.
Pola metrópolis ronda un mito, un rumor, que ninguén disipa, nen ninguén sabe se é certo , ¿ Existe o Doutor Love? En efeito existe. El é Alex Hitch ( Will Smith), un home que axuda a aqueles que non conseguen atraer á muller desexada, ideando planos, usando tácticas de sedución e tentando dárlle posibilidades a aqueles que probabelmente non as terían. Tódolos seus clientes saíron vitoriosos, pero de súpeto ao Doutor Love aparécelle todo un reto. El é Albert Brenamann ( interpretado por Kevin James), un obeso contable que está tolamente namorado da súa xefa, unha muller rica, famosa e coñecida por toda a sociedade dos Estados Unidos. Ela chámase Allegra Cole ( a actriz é Amber Valletta), e case nin se dá de conta de que el existe. Como outros, Albert decide contratar os servizos de Hitch, o que acepta o reto coma unha tolémia.
Mentres tanto, Hitch, na sua típica rolda polos whisky bars da cidade, coñece a Sara Melas( interpretada por Eva Mendes), unha xornalista especialista en prensa rosa e que rexenta a sección de cotilleos, e Hitch cos seus xeitosos dotes de conquistador consegue unha cita con ela. A medida que pasa o tempo se van coñecendo mellor e mellor e... , ¿ O que? ¿ que conte mais? Non, non, iso seria sacárlle a previsibilidade á historia, ainda que admito que é menor do que esperaba... , ¿ Que pasa co gordiño e a ricachona? ¿ Logran conxeniar? Non é o tipo de filme que recomendaría ir ver, ainda que é unha comedia simpática e por outra parte, orixinal, xa que moitos dos detalles de humor non os esperas. É un filme comercial, non trata de mandar nengunha mensaxe nen de transmitir un pensamento ou sentimento. Tan só trata de contentar ao público cunha película romántica ( para asi atraer ás parelliñas) e de humor ( para que vaia todo aquel que queira pasar un bo anaco rindo).
En resumo, a historia trata de mostrar o complicado e desquiciante que ás veces pode resultar para un home lograr conquistar a unha muller que desexa. Ainda que a moralexa da historia ( ainda que isto non sexa unha fábula), é que cada un debe actuar tal e como el é, e desde entón para conquistar á muller que queres, debes seguir o que che dite o corazón. Acábovos de amolar parte do filme, pero agora fícavos por saber como descobre Hitch que o seu traballo, en moitas ocasións, foi realizado en van.
A imaxe da muller neste filme é como a do grande descoñecido, é dicir , ¿ En que pensan as mulleres? ¿ Hai forma de entendelas ? Moitos homes plantexáronse esta pregunta en máis dunha ocasión, e é un grande dilema para todo aquel que está namorado e trata de seducir á muller que quere. No filme non se trata de mostrar unha imaxe denigrante da muller, senón que trata de explicar algunhas cousas, pequenos detalles que no fondo, desde o meu punto de vista, non sei se darán resultado. Ficareime cunha frase do filme, citado polo propio protagonista, Hitch: " Debes ter duas cousas: chulería e cháchara, xa que senón, non hai chatis." ¿ Que opinades vós?
DADOS INTERESANTES DO FILME
Dirección: Andy Tennant. País: USA. Ano: 2005. Duración: 122 min. Xénero: Comédia romántica. Interpretación: Will Smith (Alex "Hitch" Hitchens), Eva Mendes (Sara Melas), Kevin James (Albert Brennaman), Amber Valletta (Allegra Cole), Michael Rapaport (Ben), Adam Arkin (Max Trundle), Julie Ann Emery (Casey), Kevin Sussman (Neil), Robinne Le (Cressida), Nathan Le Graham (Geoff), Jeffrey Donovan (Vance), Paula Patton (Mandy). Guión: Kevin Bisch. Producción: James Lassiter, Will Smith e Teddy Zee. Música: George Fenton. Fotografia: Andrew Dunn. Montaxe: Troy Takaki e Tracey Wadmore-Smith. Deseño de producción: Jane Musky. Dirección artística: Patricia Woodbridge. Vestiário: Marlene Stewart. Estreo en USA: 11 Febreiro 2005. Estreo en España: 4 Marzo 2005
Edward D. Wood Jr... Máis coñecido coma Ed Wood, foi un director de cine do máis peculiar e apaixoado. Quizais non tiña os medios, o equipo, os actores, as millores técnicas, pero a súa ilusión superaba con creces o seu talento. Era capaz de realizar máis de trinta esceas nunha soa noite. Dicir corten sen pestanexar quedara como quedara ó final, para el o importante era acaba-la película canto antes... 
Se queredes escoitar a canción, tedes o reproductor de Castpost enriba, baixo o texto de benvida do weblog.
Exames, exames e máis exames...
Esta é a película pioneira de terror que provocou unha nova corrente no cine sanquinolento e de matanzas denominado tecnicamente "splatter films". Realizada polo director 
Cun reparto incríble e de luxo, estreouse xa hai un mes nas nosas carteleras, a película de Manuel Gómez Pereira, Reinas. Basada principalmente na actual nova norma impulsada polo goberno do 
A continuación, logo de ofrecervos a versión de Sweet Home Alabama da película 
Lisa é unha estudante que decidiu desplazarse a Londres para continuar coa súa carreira universitaria, para relaxarse un pouco. Nun concerto de 
Esta curiosa versión de Sweet Home Alabama está cantada polo rapeiro 
"Fai que o vento sempre sopre nas túas costas e que o sol brille na túa faciana, e os ventos do destino levaránte a bailar coas estrelas". Esta traducción ó galego é a frase na que se resume a gran lección que 
Frodo ía en busca dun anel, pero... que é o que leva inscrito ese anel? Pois nin máis nin menos que 
Este é 
Lisa é unha estudante que decidiu desplazarse a Londres para continuar coa súa carreira universitaria, para relaxarse un pouco. Nun concerto de 
Podemos atopar nas nosas salas de cine, o novo filme de